Het graf van een Engel Afdrukken E-mail
Geschreven door Fengo   
zaterdag, 22 september 2018 12:19

De Princes der Gezichten zat in haar paleis. Ze vroeg zich af met wie ze vandaag een spelletje zou gaan spelen. Ze dacht aan Soholiah, die dwaas was nog steeds op zoek naar haar en dacht dat hij ondertussen een magiër was geworden. En in zekere zin was dat ook zo, ze waren allebei gegroeid en veranderd en hadden zo doende hun eigen magie ontwikkeld. Het was zo lang geleden dat ze hem nog gezien had en toch kon ze zijn gezicht zo voor haar geestesoog laten verschijnen. Soholiah glimlachte naar haar en voor even had ze de indruk dat ze naar een grote lachende zonnebloem aan het kijken was. Je bent mooi vandaag zei de Prinses. Dank je zei Soholiah. Ik speel vandaag voor koning zonnebloem en jij mag voor Princes grasspriet spelen. Nee ik wil niet voor grasspriet spelen zei Sarah en onthulde zo haar naam. Soholiah vond Sarah wel een mooie naam en besloot het spelletje mee te spelen. Ik heet Abraham vertelde Soholiah aan Sarah en Sarah zei nogmaals dat ze Sarah heette. Ze was haar eigen naam al vergeten en ging volledig op in haar rol. Ze trok een lang wit kleed aan en zei, men noemt mij ook wel de Witte Dame, ik ben de Moeder van de Mensheid en de Moeder van de Wereld. Ik ben de Prinses der Gezichten en God is mijn Vader. Toen ging er een lichtje branden in de geest van Soholiah. Hij transformeerde zich in de Letterfee en kondigde aan dat het tijd was voor de Witte Dame om op het toneel te verschijnen. Ik ben er al zei Sarah waarna ze de Letterfee een dikke kus gaf. Soholiah voelde hoe haar liefde vanuit die warme zachte lippen in zijn lichaam stroomde en beantwoorde haar kus met zijn handen. Hij streelde haar lichaam en bedankte haar voor de steun en de troost die ze hem steeds geboden had. Hij bedankte haar voor het liefdevolle woorden die ze zachtjes in zijn oor fluisterde en besloot dat het nu echt tijd geworden was om haar een verhaal te vertellen.

Soholiah stapte op het podium, wat Sarah speciaal voor dat doel had laten verschijnen. De Princes hield van theater en hij was haar ster. Hij was de Letterfee en hij besloot haar een verhaal te vertellen wat haar zou doen rillen van afschuw en toch vullen met een intens verlangen naar hem. Hij zou haar naar zich toe treken en weer afstoten om haar dan weer aan te treken en haar dan weer af te stoten. Terwijl de gedachten aan de horror schouw die hij zou opvoeren het podium vulden begon hij met spreken.

De Witte Dame verscheen in mijn leven nadat ik bij een zeer goede vriendin van mij op bezoek ging. Deze vriendin woonde in de stad van de Zon en de Maan. Een stad die in een visioen was ontstaan om daarna voor eeuwig verder te leven in mijn onderbewustzijn. Ik herinner mij een zee met duizenden naakte vrouwen en een Zon en een Maan die voor even te samen opgaan. Ik herinner mij haar warme regen en de dans der liefde die mij meegevoerd heeft vanuit een hoge toren naar een diepe kelder onder de grond.

Boven de ingang van de kelder stond: "het graf van een Engel "(geschreven) en ik moet toegeven dat dat me even van slag bracht. Doch de nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Ik vergat mijn vriendin en de stad en trad binnen in het graf van de Engel. Een glazen kist stond in het midden van de kelder die volledig rond was. In de muren waren nissen vanwaaruit het licht van kaarsen de gehele kelder bescheen. Dit licht werd wederom gereflecteerd door de vele spiegels die tegen de wanden van de kelder bevestigd waren. Het vertrek kwam mij vaag bekend voor doch mijn interesse voor het middelpunt ervan nam de overhand waarna ik verder ging tot aan de glazen doodskist. Toen ik dichterbij kwam ontdekte ik dat de kist gemaakt was van kristallen waardoor het licht in alle kleuren van de regenboog het lichaam van een Engel bescheen. Ik keek naar de Engel die er als een jong meisje uitzag met mooie witte vleugels. Ze lag naakt in de grote kristallen kist.

Hoe beter ik haar probeerde te bestuderen hoe moeilijker het werd omdat ze er dankzij de kristallen wel honderd keer leek te zijn. Ze bestond uit honderden gekleurde reflecties en in het kaarslicht flikkerden deze als geesten door de kamer. Ik voelde hoe haar geest me omarmde en zag haar gezicht oplichten en veranderen. Het leek wel of dat haar gezicht me alle gezichten toonde die ik ooit gezien had. Ik stond als genageld aan de grond en bestudeerde één voor één haar gezichten. Ik bewonderde één voor één haar reflecties die in de vorm van verschillende gestalten rond haar doodskist op rezen. De kelder vulde zich met prachtige vrouwen gekleed in alle kleuren van de regenboog. Elke vrouw nam een kaars vanuit een nis totdat er geen kaarsen meer over waren. Daarna kwamen ze naar me toe waarna wij samen een cirkel vormden rond de Engel die nog steeds bewegingloos in haar kist lag. De vrouwen begonnen te zingen en als bij wonder hoorde ik ook een zachte warme mannenstem uit mezelf opwellen. Deze stem zong het mooiste liefdeslied wat ik ooit gehoord had. Het was een lied over de dood en over het leven en over de liefdesdaad die beiden overbrugt. Ik zong over het kind in mij en over de Engel die zich opgeofferd had om het te dragen. Ik zong over de toren en over de kelder. Ik zong over mijn vriendin en over de stad en hoe alles mij uiteindelijk naar haar geleid had. Ik betuigde mijn dankbaarheid door te zingen over haar schoonheid en vertelde zo hoe bevoorrecht ik me voelde om in haar aanwezigheid te mogen vertoeven. Ik vereerde de dode Engel in het graf met mijn mooiste woorden en zong vanuit volle borst over de liefde die ik voor haar voelde. Ik zong hoezeer ik er naar verlangde om haar doodskist te openen en haar weer nieuw leven in te blazen.

Terwijl ik uiting gaf aan die zinnen ging haar doodskist open. Ik boog me voorover en keek vol verbazing naar de Engel in de kist. Ze zag zo wit als een lijk en leek wel van porselein gemaakt. Ze was teder en fijn gevormd. Ze was slankt maar welgevormd. Haar ogen waren gesloten en het was alsof ze in een vredige slaap lag. Haar neus en haar lippen, haar borsten en haar dijen, haar buikje en haar brede heupen leken wel gebeeldhouwd uit ivoren slagtanden. Ze hadden iets scherps maar waren ook mooi afgerond. Haar huid was gepolijst als edelsteen. De aantrekkingskracht die van haar uitging was onweerstaanbaar en langzaamaan bracht ik mijn hand naar haar toe. Toen ik haar aanraakte gingen er koude rillingen door heel mijn lichaam heen. Ook haar lichaam was koud, zo koud dat het leek alsof ik me verbrande toen ik verder ging met haar lichaam te strelen. Ik kon mijn handen niet meer tot bedaren brengen, hevige warme en koude schokken gingen door mijn lichaam terwijl deze haar gezicht verkenden. Ik streelde over haar neus en haar lippen, gleed langs haar nek naar haar borsten en van haar borsten naar haar dijen. Ik stak mijn handen tussen haar benen en deed deze toen zachtjes uiteen. Ik keek gefascineerd naar haar vagina en kreeg toen een stijve. Ik kon de verleiding niet langer weerstaan en besloot met haar in de kist te duiken. Ik ging op haar liggen en drong met mij toverstok binnen in haar porseleinen schacht. Het was het strakste kutje wat ik tot dan toe gevoeld had. Ik schreeuwde het uit van de pijn en het genot terwijl ik haar met hevige stoten nam. Ik hield haar borsten in mijn handen terwijl ik haar beminde en af en toe dan kuste ik haar lippen, haar wangen en haar ogen. Ik beet haar zachtjes in de nek en stak mijn tong in haar oren. Ze had geen smaak en geen geur en was hard als steen en toch wond dit alles mij zodanig op dat ik al gauw klaarkwam. Terwijl ik mijn sperma in haar spoot hoorde ik een vreemd gekreun en zag ik haar mond opengaan. Toen ze haar ogen opendeed voelde ik me als door de bliksem getroffen en trok ik me terug. Ik sprong uit de doodskist en rende er in paniek vandoor. Voor ik het wist stond ik terug boven de grond. Ik besefte maar half wat er gebeurd was en vervloekte mezelf omdat ik het op een rennen gezet had. Even dacht ik om terug te gaan naar de kelder maar toen kwam ik er achter dat ik de weg niet meer wist. Waar was ik vroeg ik me opeens af en waar was mijn vriendin. Ik keek rond me heen en zag dat ik me in de stad van de Zon en de Maan bevond. Toen herinnerde ik me de Prinses der Gezichten en het verhaal dat ik aan het vertellen was. Ik zag dat ik op een podium stond. Voor me stond Sarah. Ik zag aan haar uitdrukking dat ze genoten had van het spel en besloot dat het genoeg geweest was voor vandaag. Ik stapte van het podium, kuste mijn Engeltje vaarwel en wenste haar nog een fijne nacht waarna ik in rook opging.

Share
 
SEO by Artio