Engel Jeliel en de magische kubus Afdrukken E-mail
Geschreven door Fengo   
dinsdag, 25 september 2018 09:04

Ik stond op om 4 uur in de namiddag. Ik voelde me niet zo goed omdat het al weer zo laat was. Ik had wel 13 uur geslapen en gedroomd over de hemel en de hel. Ik had ook gedroomd over de Engel Yeliel en de drie eerste letters van zijn Naam (YLY). Dat was normaal want ik had deze naam bestudeert in de dag. Dat ik droomde over de hel was ook nogal logisch aangezien ik voor het slapengaan 2 helse filmen had gekeken. Deze filmen gingen over een magische kubus die een poort open deed naar de hel waarna er allerlei verschrikkelijke wezens kwamen.

De filmen en het bestuderen van de naam YLY hadden zich gemengd in mijn droom.

Ik droomde dat ik de naam YLY bij me had en dat deze Naam als een poort was naar de hemel of de hel. De rest van de droom herinner ik me niet zo goed maar ik weet wel dat ik het heel moeilijk had met wakker worden.

Uiteindelijk wakker voelde ik me nog niet zo heel goed en dacht dat het spijtig was dat ik nog maar zo weinig liefde had voor het leven en dus niet de zin, de wilskracht en de liefde om op te staan.

Ik dacht aan mijn eigen imperfectie en aan het gene waar ik nog wel van hield, mijn twee zonen! Ik had prachtige momenten met hun meegemaakt dit jaar. Als ik met hen was was ik altijd op mijn positiefst. We hadden gewone dingen gedaan, samen lekker eten, in de natuur wandelen, naar de speeltuin gaan of een dierenpark. Lekker samen picknicken, films kijken en verhaaltjes voor hen vertellen.

‘S avonds speelde ik gitaar voor hen en zong over de liefde en het leven. Ik wilde hen al het mooie in mij geven. Doch ik zag hen alleen maar in het weekend en in de vakanties. Ik zou hen nooit opgeven, hoe moeilijk mijn situatie ook was.

Ik dacht na waar ik nog van hield, ik dacht na over het gene wat ik nog met liefde deed.

Ik dacht na over het gene dat mij weer beter deed voelen en dat was het schrijven van dit verhaal en het bestuderen van deze krachten. Gisteren had ik me ook niet zo goed gevoelt maar nadat ik naar mijn kamer was gegaan, wat gitaar had gespeeld, gezongen en gemediteerd en de naam ILI had bestudeert voelde ik me beter.

Ik was vervuld van de naam en had zelf direct een kaartje gemaakt waarop deze naam geschreven stond in een hart. In het midden de L die er als een slang uitzag met twee Y's aan weerszijden.

De Y was in deze naam als een zaad dat langs de L naar een hogere of lagere wereld kon om daar tot bloei te komen. Deze werelden bevonden zich niet in de materie, ze bevonden zich in dromen en in ideeën.

De Yen stonden voor vurige ideeën die zich langs de L probeerde te realiseren maar nog niet tot realisatie kwamen omdat deze L maar tot aan het hart leed en dat deze ideeën dus eerst aan de liefde moesten voldoen voor dat zij werkelijkheid konden worden.

Ik ging naar mijn kamer en speelde wat gitaar terwijl ik aan YLY dacht

Ik voelde mij al gauw veel beter en ging op mijn bed liggen. Ik sloot mijn ogen en dacht aan de Rozen Dames. Ik stelde mij hun beeld voor en toen verschijnen zij. Lilly gekleed in het wit en Satinne gekleed in het rood.

Lilly had een lange witte jurk aan die schitterde als sneeuwsterren. Zij leek wel onzichtbaar, zoveel licht gaf zij. Ik zag enkel haar ogen, haar mooie blauwe ogen waren als meren. Ik voelde mij tot haar aangetrokken en stapte in haar richting maar toen riep Satinne mij.

Ik draaide me om en zag de aantrekkelijkste vrouw die ik ooit in mijn leven gezien had. Haar strakke rode jurkje fonkelde als vlammen om haar rondingen. Haar ogen en haar lippen, haar hele lichaam leek mij te roepen. Ze kronkelde als een slang en hypnotiseerde mij met een sensueel gezang.

Wij Liepen alle drie naar elkander toe toen de ruimte in een keer gevuld werd door een verschrikkelijk gekrijs. Een dame gekleed in het Zwart kwam aangevlogen op de rug van een draak. Onweer en bliksemschichten vergezelden haar. Zwarte vogels en naargeestige dwergen kwamen mijn dagdroom binnen.

De Zwarte dame sprong van de Draak en kwam voor ons staan. Zij was gekleed in zwart leer en had een zweep in haar handen. Haar zwarte haren leken wel slangen en haar vurige ogen maakten dat ik me klein voelde.

Ik durfde haar lichaam niet verder te bekijken want haar ogen leken mij niet los te laten en bovendien leek het of ze iets ging zeggen. Toen opende ze haar mond en ik zag haar tanden glinsterden als dolken in de nacht.

Het leek wel of er een zwaard door mijn lichaam ging toen zij haar eerste woorden sprak.

Kom terug naar de Aarde Fengo, Kom met mij mee naar het Koninkrijk dan zal ik je laten zien dat Lilly en Satinne niet echt zijn maar enkel verzinsels van jouw zieke geest.

Fengo? ik ken geen Fengo, ik ben Soholiah en ik ben niet ziek.

Niet ziek hé, het is daarom dat je je naam niet meer weet.

Ik ken mijn naam wel, ik zei toch dat ik Soholiah hete.

Soholiah bestaat niet Fengo, Soholiah is een verzinsel, een personage in het verhaal dat je aan het schrijven bent.

Haar woorden maakten mij gek. De wereld leek te vervagen en alles begon uit elkaar te vallen. Ik probeerde mijn oren dicht te stoppen en niet naar haar woorden te luisteren maar het lukte niet. Haar woorden waren als een zwart water wat ons omringde en als een wervelstorm door onze lichamen heen stroomde. Wij vielen uit elkaar en werden één met dit water waarna wij als een waterval naar beneden storten.

Ik werd wakker onder water en zwom zo snel als ik kon naar boven. Ik haalde diep adem en keek om me heen. Satinne en Lilly hadden de val gelukkig ook overleefd en kwamen naar mij toe gezwommen. Ik keek om me heen en zag dat we ons in een enorm meer bevonden. De oever was nergens te zien maar niet ver van ons vandaan bleek een eiland te zijn. Wij zwommen naar het eiland en stapten vermoeid op het strand.

Het eiland van mijn dromen

Het was een Prachtig eiland met palmbomen bloemen en schelpen in alle kleuren, vreemde planten en schitterende insecten. Wilde dieren die blijkbaar nog nooit een mens hadden gezien en ons verbaast maar zonder angst aankeken. Gelukkig vielen ze ons niet aan. Zo begon onze tocht op dit paradijselijke eiland. De zwarte dame was nergens meer te bekennen en het eiland was zo mooi dat wij haar al spoedig vergaten.

Wij verlieten het strand en vervolgden onze wandeling door het bos. Satinne en Lilly renden als kinderen door het bos en riepen mij bij elke bloem, boom of beest dat zij zagen.

Even later ontdekten wij een riviertje en besloten dit te volgen. Na enkele uren wandelen kwamen wij bij een hoge berg die wij al vanuit de verte hadden zien liggen. Boven op de berg stond een sprookjesachtig kasteel met een hoge toren.

We besloten daar naartoe te gaan en begonnen aan een lange kronkelige weg die naar boven leidde. De tocht was lang en zwaar maar wij werden niet moe omdat het eiland en zijn bewoners ons steeds weer verbaasden.

Berggeiten en prachtige roofvogels volgden ons naar boven. Satinne en Lilly renden en sprongen samen met de geiten hoger en hoger en ik volgde in stomme verbazing een adelaar die net boven mij vloog.

Na enkele uren die wel in enkele seconden voorbij geschoten leken te zijn kwamen wij bij een brug die naar het kasteel leidde. Wij liepen over de brug die uitkwam voor de enorme poort van het kasteel.

De poort opende zich als bij toverslag. En wij gingen binnen in een enorme hal die wel wat op een kathedraal leek. Glas in lood ramen met prachtige tekeningen in alle kleuren verlichten de ruimte. In het midden van de hal stond een troon.

Toen wij dichter naar deze troon toeliepen zagen wij dat de Zwarte dame erop zat. Het enorme standbeeld wat aan haar voeten lag was de Draak. Zij had een boek in haar handen.

Welkom in het Theater van de letter Fee waren haar eerste woorden en samen met deze woorden werd het vertrek gevuld door allerlei mensen, wezens, ik wist het niet want zij waren allen verkleed.

Toen begonnen zij allen te zingen en te dansen. Het vertrek vulde zich met rook en heerlijke geuren. Mooie vrouwen kwamen aangelopen met glazen gevuld met drank. Muzikanten en bediendes met lekkernijen kwamen te voorschijn.

Laat de voorstelling beginnen, zei de zwarte dame op een plechtige toon waarna het stil werd en de lichten uit gingen.

Ik werd overvallen door een gevoel wat me meenam in een diepe slaap.

(Ik droomde dat ik deel uitmaakte van een avontuur wat zich afspeelde in een boek)

De Geliefden en de Dood

Ik hallucineerde toen ik de tittel las. Ik had deze titel niet geschreven. Ik keek in volledige verwarring naar de kaart voor mij. De Geliefden lachten en vertelden elk hun verhaal. Een chaos van woorden vertelde als muziek het verhaal van het ritme. Het ritme van de liefde werd gevormd door tonen en Langzaam aan kwamen de eerste woorden.

Wij houden van jou zeiden mijn geliefden.

Wij zingen voor jou en wij zijn de keuzes die tonen.

Wij kunnen je alles laten zien en al je wensen vervullen.

Wij zijn de drie godinnen van de Roze Zon.

Ik keek in de ogen van de rode, de witte en de zwarte dame. Ik kon mij hun namen niet meer herinneren en ons verleden kwam mij ook nogal vaag voor. Ik was er nog steeds niet zeker van of ik mijn gekke vriendinnen wel kon vertrouwen?

Denk niet teveel na F praat, schrijf en B en F (zei de rode dame).

Spreek, laat die heerlijke letters vloeien in mijn boek (zei de witte dame).

Ze wonden me op zoals altijd, ze wilden me gek makken met hun zinnen.

Gelukkig kwam de zwarte dame tussenbeide. Zij liet mij een spiegel zien.

Ik keek naar mezelf en naar de dames naast mij, wit en rood waren zij.

En met zijn drieën liepen wij binnen in de wereld van de zwarte dame,

de Meesteres van de Spiegel.

 

 

Share
 
SEO by Artio