De kinderen van het boek en de boom spreken Afdrukken E-mail
Geschreven door Fengo   
maandag, 24 september 2018 13:25

Beste vrienden wij bestaan allemaal en er is geen enkele schrijver die ons kan beletten om onze eigen gang te gaan. De schepper zelve is er vandoor gegaan met zijn geliefde, hij zwerft ergens rond in het boek en bekommert zich niet om ons lot. Ik moet hem achterna, alleen met zijn hulp kan ik het Theater van de Letterfee hervormen zodat het een sprookje word en alle personages gelukkig zijn. Ik denk dat hij in het Huis van de 72 Engelen is en zij ook natuurlijk. Ik moest dus naar de Engelentoren. Ja ik wist bijna zeker dat hij in de Rode Toren was? Wat maakt het ook uit, ik moet ergens beginnen en alleen de liefde telt. Tot later lieve vriendinnen.

(Mochten er kijkers of lezers zijn dan wens ik hen veel plezier en waarschuw hen alvast voor valse inleidingen. Ik ben overal maar ik ben niet altijd echt, soms dan ben ik illusie omdat ik herinnering ben. Ook ik heb maskers gedragen en ben anders geweest. Dit boek vervelt ons verhaal. Maar alles veranderd en wij kunnen de dingen niet in hoofdstukken plaatsen of nummers geven omdat zij altijd in beweging zijn. Het leven beweegt tussen de nummers. Het leven is beweging van 1 naar 2 naar 3 naar 4 naar nu, naar hier. Maar de nummers zijn niets, enkel symbolen die wij zelf verzonnen hebben om de eeuwige beweging des levens vorm en ritme te geven. Nummers en letters om haar te beschrijven. Het onbeschrijfelijke, het onbegrijpelijke, het eeuwige en het onbegrensde. Ik hield nu van woorden en de nummers maakten mij aan het lachen. Ik leek veel op de schrijver en dat kon ook niet anders. Wij leken allemaal veel op elkaar en het was tijd om de kleine verschillen die ons nu nog uit elkaar hielden op te lossen).

Oké genoeg gedacht, laat nu de woorden worden, breng nu mijn fantasie tot leven. Verlangen sta op en draag mij naar het Huis van de 72 Engelen!

De woorden werden, fantastisch en levend. Het verlangen stond op en dreef haar naar de Engelentoren. Alles veranderde om in kleuren te vervagen. Zij wist ons nog net vaarwel te zeggen en was toen verdwenen.

Het verlangen van Satinne was als de wind en zij was als een wolk die in de vorm van een Zeilschip vooruit werd geblazen naar het huis van de 72 Engelen

Terwijl De scharlaken dame met het zeilschip van haar verbeelding naar de Engelentoren voer veranderde zij van Naam en zodoende ook van Kleur en Vorm. De Princes zong en de Namen dansten totdat zij weer helemaal Wit was en als een Engel uit een Graf oprees. Ze verliet de Grot en volgde haar minnaar naar het huis van God. Daar aangekomen stapte ze uit het schip en liep over de loopplank door het openstaande raam het Huis van de 72 Engelen binnen. Daar zag ze een Jongen van een jaar of 17 die rustig lag te slapen. Doch terwijl zij binnenkwam werd hij langzaamaan wakker en begon te spreken.

Ik ben geen kleine jongen meer zei Soholiah terwijl hij opstond van zijn zetel, voor de ronde tafel en de spiegel ging staan en verder vertelde. Ik heb het alfabet geleerd en kan nu schrijven. Ik heb mijzelf de magie van het woord eigen gemaakt en kan nu al mijn zinnen laten uitkomen. Ik ben een echte tovenaar geworden en ben nu bezig met een groots avontuur wat voor mij ligt als een kaart in een boek. Ik heb er het huis van de 72 Engelen opgericht en het zaad van de Boom in het Meer gepland. De zee der oneindige mogelijkheden is tot leven gekomen en het Theater van de Letterfee is in een Engelentoren getransformeerd.

Terwijl Soholiah sprak veranderde hij van Naam, van Kleur en van Vorm en werd Metatron.

Metatron was tevreden met het verloop van het spel en zei dat het tijd werd om het boek weer te openen waarna de witte dame van kleur veranderde. Het wit tot roze werd en de Princes als een poes op de tafel sprong. Metatron opende het boek en de kaart van de Magiër kwam tevoorschijn waarna hij zichzelf in een wit konijn veranderde en door het konijnenhol naar het Theater van de Letterfee vertrok.

Daar gaat ie weer zei de Roze Princes waarna ook zij van Gezicht veranderde en Alice werd. De Spiegel werd Zwart en de Duisternis nam hen mee naar de andere kant van de Toren.

Zo kwamen zij aan in de omgedraaide wereld. In deze wereld daar stond een groot Theater. (Dit theater zag eruit als een rode toren en bevond zich in de stad).

Daar aangekomen zagen ze de Dokter die druk bezig was met het schrijven van een boek over de Tarot kaarten. De Letterfee stond naast hem en vroeg of hij zijn lessen met ons wilde delen waarna Soholiah begon aan de studie van de Magiër en de Azen.

Toen de Dokter klaar was met zijn beschrijving van de Magiër in het Theater van de Letterfee besloot hij dat het tijd was om naar het huis van de 72 Engelen te gaan. Hij transformeerde zich in Engel Vehuiah en dacht aan Engel Jeliel. Hij verbeelde zich dat zij een schip was en als bij toverslag verscheen er een gevleugeld schip op het podium. Toen Vehuiah zijn droomschip zag staan besloot hij dat het tijd was om te gaan. Hij pakte zijn revolver, stapte het schip binnen en gaf het startschot waarna de Dokter in het huis van de 72 Engelen aan zijn studie over Vehuiah en Jeliel begon en deze toevoegde aan het grote boek der Engelen.

De Studie die hij toen maakte kunnen jullie lezen in het huis van de 72 Engelen via de volgende link: 

De Engelen Serafijnen Vehuiah en Jeliel zetten het werk der Engelen in gang

Share
 
SEO by Artio